🔹ایدهی کتاب از «اندیشیدن به لحظه حال» و نسبت بین لحظه حال، هویت و ماهیت علم اجتماعی بهوجود آمد. با برش جدید در علم اجتماعی، «نسبت بین نظر و عمل» ایجاد میشود.
🔹مسئله آن است: آیا می توان به علم اجتماعی و تکوین اجتماعی از نقطه نظر زمان اندیشید؟ میتوان به جهان جدید بر اساس نوع صورتبندی از مفهوم زمان، ماهیت و هویت علم اجتماعی توجه کرد. کتاب به ریشههای علم اجتماعی از نظر مفهوم زمان و نسبت بین زمان و هستی جدید می پردازد.
🔹 کانت نسبت جدید بین زمان و هستی را تئوری پردازی کرد و هگل با عنوان روح زمان، توسعه داد و روی مفهوم مدرن دولت آن را بسط داد.
🔹پیشینیان مقدمههای مهم و بزرگ را طرح نمودند اما وبر علم اجتماعی مدرن را با «کنش اجتماعی» ایجاد کرد که زمان تابع هستی نیست. هستی در معیت و تبعیت از زمان باعث قوام علم اجتماعی شده است.
🔹 حکمت اسلامی، مسئلههای علم اجتماعی را توضیح داد. فیلسوف حکمت اسلامی راوی روح قوم و حکمت متعالیه راوی روح ایرانی و انسان ایرانی است.
🔹در انتها از منظر حکمت متعالیه نسبت زمان و هستی و نسبت آن با تکوین اجتماعی توضیح داده شد. زمان با هویت انسان گره می خورد و می تواند علم اجتماعی را سامان دهد و فرم صورت زندگی را از منظر نحوه خاصی از زمان، پی جویی نماید.
