امروز، ۲۲ بهمن، برای من نه فقط یک مناسبت، بلکه چند «قاب» پیاپی بود؛ چند اپیزود واقعی از جامعهای که هم خسته است و هم زنده؛ هم رنجدیده است و هم امیدوار. در چنین صحنههایی، آدم اگر معلم علوم اجتماعی ـ به معنای عام آن ـ باشد، و اگر در جانش اندکی فلسفه و در دستش کمی حقوق داشته باشد، نمیتواند فقط نگاه کند و بگذرد. باید بایستد، ببیند و بعد با احتیاط علمی حرف بزند؛ نه با هیجان تبلیغی، و نه با تلخیِ سادهسازی.
