728 x 90

فکر و علم در غرب هم دو روزه شکل نگرفته است

رئیس دانشگاه باقرالعلوم (ع) گفت: چنان فکر و علمی، در غرب هم دو روزه شکل نگرفته است. غرب هم ‌زمان صرف کرد. این صرف زمان، نه اینکه ناتوانی غرب باشد، بلکه به‌دلیل پیچیدگی علوم انسانی است.
رئیس دانشگاه باقرالعلوم (ع) گفت: چنان فکر و علمی، در غرب هم دو روزه شکل نگرفته است. غرب هم ‌زمان صرف کرد. این صرف زمان، نه اینکه ناتوانی غرب باشد، بلکه به‌دلیل پیچیدگی علوم انسانی است.روابط عمومی دانشگاه باقرالعلوم علیه السلام

رئیس دانشگاه باقرالعلوم (ع) گفت: چنان فکر و علمی، در غرب هم دو روزه شکل نگرفته است. غرب هم ‌زمان صرف کرد. این صرف زمان، نه اینکه ناتوانی غرب باشد، بلکه به‌دلیل پیچیدگی علوم انسانی است.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه باقرالعلوم (ع) به نقل ازسایت  «فرهیختگان آنلاین»، وحدت حوزه و دانشگاه غالبا به‌عنوان وحدت دو نهاد برای حل مشکلات تعبیر می‌شود اما چنین وحدتی نمی‌تواند فارغ از وحدتی علمی باشد. چنان نهادی لازم است که تلقی‌ای از علوم انسانی و نسبت آن با علوم اسلامی داشته باشد و متناسب آن سامان یافته و مشغول فعالیت شده باشد. از همین‌رو در گروه اندیشه «فرهیختگان» به‌سراغ چند نهاد علمی -که مجمع علوم انسانی و اسلامی‌اند- رفته‌ایم و پرسش اول‌مان این بود که ایده‌ای که مبنای تاسیس و تشکیل آن نهاد علمی بوده، چیست و دوم آنکه اگر آن ایده دوام یافته، تا چه حد به مقصود نائل آمده است. طبعا سوالاتی فرعی مانند روند مراودات علمی و عملی میان این نهادها با نهادهای دیگر نیز می‌تواند ذیل این بحث مطرح شود. اولین گفت‌وگو از این مجموعه با حجت‌الاسلام والمسلمین، دکتر نجف لک‌زایی صورت گرفت که پیش‌تر در همین صفحات به چاپ رسید و اکنون دومین گفت‌وگو با دانشیار گروه علوم اجتماعی و رئیس دانشگاه باقرالعلوم(ع)، حجت‌الاسلام والمسلمین دکتر شمس‌الله مریجی را از نظر می‌گذرانید. دکتر مریجی دانش‌آموخته دوره دکتری رشته «دانش اجتماعی مسلمین» و اولین فارغ‌التحصیل آن رشته در کشور هستند. ایشان در خارج فقه و اصول از اساتید حضرات آیات سبحانی، فاضل‌لنکرانی(ره)، جوادی‌آملی و هاشمی‌شاهرودی(ره) استفاده کرده‌اند و 12 ‌سال است که در حوزه ریاست دانشگاه باقرالعلوم(ع) مشغول خدمت هستند. دانشگاه باقرالعلوم(ع) وابسته به دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم است.

بحث از وحدت حوزه و دانشگاه غالبا به‌عنوان وحدت دو نهاد مطرح می‌شود؛ این‌طور که این دو همکاری کنند تا مشکلات مرتفع شود. چنین هماهنگی‌ای مستلزم نظر علمی جامع و شاملی است که هم علم و عمل حوزه و هم دانشگاه را سامان دهد. خصوصا در مورد علوم انسانی در این وحدت با چالش‌هایی مواجهیم و بیشتر مسائلی که باید حل شوند هم ناظر به علوم انسانی هستند. با این وصف نهادهای حوزوی-دانشگاهی که در زمینه علوم انسانی تاسیس شده‌اند، نماد وحدت در علم هستند. پرسش نخست ما در این مجموعه گفت‌وگوها این است ایده‌ای که این مجموعه‌ها و نهادها بر اساس آن شکل گرفته‌اند و تلقی‌ای که نسبت به علم، نسبت به علوم انسانی و علوم اسلامی دارند، چیست؟ سوال دوم این است که تا کجا آن ایده قرین توفیق بوده و آیا با تعدیل و تصحیحی هم مواجه شده است یا خیر؟

مقدمه‌ای می‌گویم و نگاهی به تاریخچه بحث خواهیم داشت و بعد به بحث وارد می‌شویم. بعد از پیروزی انقلاب، دغدغه‌ای در فضای علمی کشور ایجاد شد. حوزه و دانشگاه دو مرکز علمی بزرگ کشور بودند که برای حل مسائل علمی و عملی تلاش می‌کردند و با شکل‌گیری انقلاب، با یک واقعیت ملموس مواجه شدند؛ این [